O pokonywaniu własnych barier

Czy można się popłakać na górskim szlaku? Odpowiadam: można. Jak do tego doszło? Po kolei.

Podczas niedzielnej przejażdżki rowerowej spotykamy kolegę Serka, który mówi, że w poniedziałek jedzie w Tatry zrobić jednodniową traskę i pyta mnie: jedziesz? Kurczę, pojechałabym, ale mam kilka spraw do załatwienia akurat w poniedziałek i mało urlopu. Kamil widząc błysk w moim oku i wiedząc, że uwielbiam góry, a dawno nie byłam, uruchamia telefon i angażuje ludzi do załatwienia poniedziałkowych spraw 😉 ja załatwiam urlop, zastępstwo, przekładam spotkania, dobra jadę!

Wyruszamy z Zabrza przed 2:00. Wiem tyle, że idziemy na Halę Gąsienicową, stamtąd na Zawrat, a z Zawratu na Kozi Wierch. Orlą Percią. Wiem, że to najtrudniejszy szlak w Tatrach, ale definicja trudności jest dla każdego inna. Pytam Serka o skalę trudności. No… Trochę podobnie, jak na Rysy… Może odrobinę trudniej… Okej. Na Rysy wlazłam, to może dam radę. Idziemy!

Wyruszamy z Kuźnic o 4:45, jest jeszcze ciemno. Około 6:30 docieramy do Hali Gąsienicowej.

Widoki pięknie, świeci słońce, jemy śniadanie i ruszamy na Zawrat. Mijamy Czarny Staw Gąsienicowy.

W drodze robimy krótkie przystanki na łyk wody i by rozluźnić spompowane nogi 😉 Wszystko pięknie. Z Zawratu można iść w kilku kierunkach – na Świnicę, do Doliny Pięciu Stawów albo do Koziej Przełęczy.

Wybieramy tak jak na początku, kierunek Kozi Wierch. Początek fajny, szlak w miarę szeroki, ekspozycja z dwóch stron, pięknie.

Do momentu, gdy miejsca na postawienie nogi zrobiło się tyle, żeby ją ewentualnie postawić bokiem albo czasem tylko czubkiem buta…

Dobra, skup się, krok za krokiem, powoli, to nie zawody, dasz radę. W miejscach, gdzie można było swobodnie stanąć, robiłam przerwy aby uspokoić głowę i trzęsące się nogi. Kilka głębokich wdechów i ruszamy dalej. W miejscach, gdzie nie wiedziałam jak postawić nogę, Serek podkładał mi swoją dłoń. A gdzie on swoje stawiał? Nie zastanawiałam się nad wtedy nad tym. Powiedział, że najgorsze mamy za sobą. Jeszcze tylko drabinka, ona nie jest taka straszna.

Trochę była, schodziłam z niej prawie 2 minuty. Po zejściu z drabinki znaleźliśmy się na Koziej Przełęczy, skąd można było zejść znów albo do Doliny Pięciu Stawów albo na Kozi Wierch. Znajdując się tuż pod szczytem i widząc, że jest tak blisko, zdecydowałam się iść dalej, nie wiedząc, że to „blisko” wcale nie jest takie, jakim się wydaje.

Najgorszym momentem było okropnie strome zejście w dół po łańcuchach, tylko po to, żeby prawie pionowo wdrapać się na szczyt. Przy schodzeniu w dół z tej stromej ściany skalnej nogi znów zaczęły drżeć, kąciki ust wyginały się w dół a oczy szkliły, mój oddech dudnił pewnie gdzieś pośród tych skał. Przystanęłam w połowie, tam gdzie można było bezpiecznie puścić innych ludzi. Ku**a, uspokój się, musisz stąd zejść, przecież tu nie zostaniesz, ani się nie wrócisz, to szlak jednokierunkowy, z resztą lepiej iść do przodu niż tą samą drogą się cofać… Przecież najgorsze miało być już dawno za nami! „Dasz sobie radę” – słychać było nieśmiały głos Serka, który już zdawał sobie sprawę, że go w tym momencie nienawidzę i żałuję, że go spotkałam poprzedniego dnia (on pewnie też). Zeszłam. Dużo mnie to kosztowało.

Ostatnia prosta do góry, to już nie było takie trudne, przynajmniej było gdzie postawić nogi i chwytać się rękami, ten fragment nawet nie był ubezpieczony łańcuchami.

Dotarliśmy na szczyt – Kozi Wierch, z którego można iść dalej przez Orlą Perć (Serek pewnie miał taką nadzieję) albo zejść w końcu do Doliny Pięciu Stawów.

Wybraliśmy oczywiście tę druga opcję. „Nic trudniejszego już w naszych górach nie przejdziesz”. Super… Rysy przy tym to był pikuś. Zjedliśmy konserwę z bułką, wypiliśmy piwo na pół i ruszyliśmy na dół.

Nasza 24 kilometrowa wędrówka zajęła nam 13 godzin. To była wyrypa. Cieszę się, że Serek mnie na nią zabrał, a inni to umożliwili 😉 Dzięki Wam poczułam strach, którego nie lubię, dzięki Wam przełamałam lęki i przekroczyłam swoje granice, dzięki Wam pochodziłam po wspaniałych Tatrach. Czy dokończę Orlą Perć? Nie wiem, nie chcę chyba ponownie tego przeżywać. Ma ktoś pożyczyć uprząż? 😉