Podsumowanie 2025: krok w przód

To będzie bardzo osobisty wpis i bez zbędnych zdjęć. Mam wrażenie, że dziś często działamy bezrefleksyjnie, zaprogramowani przez przeszłość, i tak jedziemy tym wózkiem przez życie — czasem mniej, czasem bardziej udanie. Może warto czasem przystanąć i spojrzeć na siebie z boku, może też krytycznie, a może z odrobiną troski.

Rok 2025 nie był łatwy, mimo starań. Z pewnością był dla mnie czasem poszukiwania równowagi między odpowiedzialnością a radością. Był czasem zwolnienia, refleksji i porządkowania — zarówno w sferze zawodowej, jak i osobistej.

Ale od początku. Rozpoczęliśmy rok od ucieczki w słońce — styczniowe wakacje w egipskiej Hurghadzie były symbolicznym otwarciem roku: odpoczynkiem, oddechem i resetem od zimowej rutyny. 

Niedługo później pojawił się czas stricte „dla siebie” — babski, przedłużony weekend na Cyprze w Pafos, spędzony z przyjaciółką, który przyniósł lekkość bytu i rozmowy bez pośpiechu.

Mimo dosyć kiepskiej aury pogodowej w tym roku, udało nam się zorganizować kilka wyjazdów. Kwietniowy, urodzinowy wyjazd do Szczyrku z przyjaciółmi i wejście na Skrzyczne były nie tylko aktywną celebracją kolejnego roku życia, ale też dowodem na to, jak bardzo cenię sobie bycie w drodze i dzielenie chwil z innymi.

W maju — jednodniowy wypad w czeskie góry na Vysoką Holę ze znajomymi oraz majówka pod Zakopanem — pokazały, że nawet krótkie wyjazdy potrafią oderwać od codziennych spraw.

Czerwiec przyniósł zmianę rytmu. Długi weekend we dwoje na Łemkowszczyźnie, z bazą w okolicach Krynicy-Zdroju, był bardziej refleksyjny — spokojniejszy, bliższy naturze i przestrzeni, w której można było naprawdę zwolnić.

Latem ponownie szukaliśmy chwili dla siebie. Lipcowy wyjazd na Słowację połączył świętowanie naszej rocznicy z zachwytem nad górskim krajobrazem Słowackiego Raju. Dopełnieniem letnich emocji był festiwal Zorza — czas muzyki, radości i bycia całkowicie „tu i teraz”.

Kulminacją naszych wyjazdów był długi urlop, który poprowadził nas przez wyjątkowo różnorodne miejsca. Słowenia — Kranjska Góra, Jezioro Jasna, Kobarid i turkusowa Socza — zachwyciła spokojem, surowym pięknem natury i harmonią. Następnie chorwacka Istria — Pula, Rovinj, Banjole i Medulin — dopełniła ten czas słońcem, morzem i śródziemnomorskim luzem.

Równolegle, w tle tych wszystkich podróży, które właściwie za każdym razem były formą ucieczki od codzienności, 2025 był rokiem porządkowania fundamentów. Dużo rzeczy odpuściłam — w tym niestety regularne ćwiczenia. Dużo czasu przeleżałam w nienajlepszym humorze, nie chcąc opuszczać swoich czterech ścian, mimo że teoretycznie nie było na co narzekać.

Myślę, że zwolniłam po to, żeby popatrzeć na siebie i zweryfikować, co jest dla mnie dobre, co mi służy, a co nie — od jedzenia i aktywności fizycznej po sytuacje, które nam się przydarzają. Zwróciłam uwagę na te, na które mam wpływ i mogę ich świadomie szukać, oraz na te, które mogę ograniczyć.

To był potrzebny czas, który przyniósł gotowość na zmiany. U schyłku 2025 roku postanowiłam zamknąć pewien etap zawodowy. Nowy Rok ma przynieść nowe otwarcie — zmianę pracy i dalszy rozwój jako specjalistka ds. systemu zarządzania środowiskiem. To decyzja wynikająca z doświadczenia, poczucia rozwoju kompetencji i jasno określonego kierunku. Nie ucieczka, lecz krok naprzód.

Prywatnie chcę bardziej zadbać o zdrowie — świadomie podejść do odżywiania i ruchu, bez presji perfekcji, za to z myśleniem długofalowym. Wiem, co na talerzu mi służy, i wiem, że brak ruchu absolutnie nie — podobnie jak niektóre relacje.

To nie był rok spektakularnych zwycięstw ani łatwych odpowiedzi. To był rok zatrzymania, przyjrzenia się sobie i powolnego układania rzeczy na nowo. Kończę go z mniejszą potrzebą udowadniania czegokolwiek, za to z większą uważnością na to, co naprawdę ważne. Z poczuciem, że zmiana nie zawsze musi być głośna — czasem wystarczy, że jest świadoma. I że dokładnie w takim miejscu mam prawo być.

Styczeń i początek roku teoretycznie sprzyjają nowym postanowieniom. Nowy rok — nowa ja. A przecież to środek zimy, czas stagnacji i zwolnionego tempa. Mam plan na nowy rok, ale zabieram się za jego realizację ze spokojem i uważnością.

Wchodząc w 2026 rok, będę pamiętać, by wybierać to, co jest ze mną w zgodzie. Wracam na crossfit, nie zapominając o podróżach i ludziach, przy których czuję się dobrze i którzy motywują mnie do działania. Będę rozwijać się w nowej pracy — mam w sobie radość i ciekawość tego, co nowe. Mam spokój, odwagę i kierunek. Może wracając do tego tekstu za rok, pomyślę: „miałam rację”.

Najważniejsze — nie byłabym w tym miejscu, gdyby nie wsparcie i przestrzeń do działania, jakie daje mi Kamil. Zaczynam ten rok także z wdzięcznością za relację, w której jest miejsce na wsparcie, rozmowę i wspólne bycie. Pracujemy nad tym, żeby było nam razem dobrze — nie idealnie, ale prawdziwie. Lubimy spędzać ze sobą czas i potrafimy być razem nawet wtedy, gdy „nic się nie dzieje”. Nie nudzimy się przy sobie, nawet gdy się nudzimy — i to daje mi poczucie bezpieczeństwa, spokoju i domu.

Na 2026 rok życzę Wam spokoju, który porządkuje myśli, zdrowia, które daje siłę, i ludzi, przy których można być sobą. Niech będzie w nim więcej uważności, dobrych rozmów i chwil, które zostają na dłużej.